Soms blijft het een raadsel

Kennen jullie mij nog? Mijn naam is Gina en ik ben een Jack Russelltje van inmiddels 7 jaar oud. Zoals jullie op de foto's kunnen zien, gaat het goed met mij en ook met mijn huisgenoot, de labrador Rody van inmiddels alweer 13 jaar oud. Ik ben een jaar of drie geleden vaste klant bij jullie geweest. Het begon met problemen met mijn ogen. Dierenarts Roos en Klaare hebben alle onderzoeken en zalfjes op mijn ogen losgelaten, maar er bleef een blauwe waas op mijn ogen zitten. Vervolgens ben ik doorgestuurd naar de oogarts in Rotterdam. Daar werd Pannus geconstateerd en werd mij ontraden om in de zon te lopen, omdat zonlicht mijn ogen aantast.

Een paar maanden daarna kreeg ik last van flauwtes. Mijn derde oogvlies werd zichtbaar, ik liet mijn kopje scheef hangen en begon rondjes langs de muren te lopen. Ik was niet meer aanspreekbaar. Daarna vielen mijn spieren uit en lag ik enkele uren als een vaatdoek in mijn mandje. Ik kreeg mijn kop zelfs niet meer omhoog! Maar, wonderbaarlijk genoeg, na een paar uur kwam ik weer bij en was ik weer een doodnormale en speelse Jack Russell. Mijn baasjes brachten mij tijdens zo'n aanval bij jullie langs en ik heb jullie met jullie handen in het haar zien zitten om te bedenken wat ik mankeerde. Er zijn foto's gemaakt, bloedtesten gedaan enz, enz, maar de raadselachtige aanvallen bleven. Tijdens een zware aanval ben ik met spoed doorverwezen naar Utrecht. Ook daar wisten ze niet wat mij nu mankeerde. De professor dacht aan een hersentumor en zag verder ook geen oplossing. Maar gelukkig knapte ik daarna weer snel op en stelde ook de professoren voor een raadsel. Dierenarts Roos en Klaare bleven bedenken wat het nu eens kon zijn... Kort daarna ben ik verhuisd naar Brabant. Inmiddels leef ik alweer vier jaar met deze aanvallen, maar gaat het nog steeds prima met mij! Eens in de twee maanden krijg ik er last van en moet ik een paar daagjes "mandrust" houden, waarna ik binnen de korste tijd weer mee ga wandelen in het bos en lekker achter mijn bal aanren! Een bal met een belleje erin, want door mijn oogziekte kan ik de bal niet meer zien.

Mijn baasje ontdekte dat jullie ook een internet site hebben en en speciale rubriek voor "bijzondere patienten". Ik denk dat ik het etiketje bijzondere patient wel verdien. Niemand weet wat ik mankeer, maar ik geniet nog met volle teugen van het leven! Maar niet alleen ik verdien een etiketje; bij deze wilde ik jullie ook hartelijk bedanken voor alle goede zorgen. Het was heel fijn te weten dat jullie mij (en mijn baasjes) zo graag wilden helpen!

Nogmaals heel hartelijk bedankt, maar nu ga ik gauw mijn bal zoeken, want ik geloof dat we naar het bos gaan....